Untitled subject

อ่านหนังสือ "ฮ่องกงกึ่งสำเร็จรูป" จบไปพักใหญ่ถึงใหญ่มาก

จริงๆ แล้วไม่ได้รู้จักหรือเป็นแฟนคลับนักเขียนหรอก (แต่แอบมารู้ทีหลังว่าเค้าดังพอดู ถ้านังหมีบัวรู้จักแสดงว่าเค้าดังจริง 555) แต่เปิดดูผ่านๆ คือคนเขียนนี่เค้าบ้าหนังเรื่อง Chungking Express มากขนาดที่ไปตามหาโลเกชั่นของหนังเรื่องนี้ถึงที่ฮ่องกง ไอ้เราก็บ้าซื้อด้วยเหตุผลแค่นี้แหละ เพราะสมัยหนึ่งนั้นเราก็บ้าหาแผ่นหนังเรื่องนี้มาดู (แต่ได้ข่าวว่าตอนนี้กูโยนมันทิ้งลงถังไปซะอย่างนั้น) และครั้งหนึ่งเราเคยพยายามจองที่พักที่มาเก๊า เพราะรู้ว่ามันเคยเป็นฉากหนึ่งในหนังของเฮียหว่อง กา ไว แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พัก เพราะเค้าอยู่ในช่วงปรับปรุงห้องน้ำ เฮ้อออ

ฮ่องกงนี่โอ้ยยย ถ้าไปก็ต้องไปวัด ไปชอปปิ้ง ไปกิน ไปเที่ยว และไปเล่นกับแมวเหมียวที่ดิสนีย์แลนด์ ฮ่าๆ นั่นแหละ ไอ้พวกที่ว่ามาทั้งหมดนั่นแหละที่แม่ง ตัวทำให้เสียสมาธิเลย แต่ก็เอาน่า บางทีการได้ไปต่างประเทศมันไม่ได้มาเยือนได้บ่อยๆ เหมือนไปไร่อ้อยแถวปราจีนฯ (มีป่ะ) พอถึงเวลาเราก็ต้องไขว่คว้าให้ได้ดูได้เห็นไปซะทุกอย่าง

แต่ก่อนเคยรู้สึกว่าการเที่ยวแบบระบุคอนเซ็ปต์ประมาณว่า "ทริปศิลปวัฒนธรรม" แล้วก็เฮโลสาระพาไปดูแต่งานศิลปะอะไรพวกนั้น นี่มันเป็นอะไรที่น่าหมั่นไส้ และเป็นอะไรที่คนมีเงินเค้าทำกัน แต่เอาเข้าจริง เราว่า มันเป็นทริปสำหรับคนที่เค้าชัดเจนในตัวเองเหมือนกันนะ อารมณ์ประมาณคนที่เค้าไปร้านตามสั่งแล้วตั้งใจว่าจะกินข้าวผัด ก็สั่งข้าวผัด ไม่ได้ทำตัวเป็นนังคนหลายใจตั้งใจว่าจะสั่งอย่างหนึ่ง แต่สุดท้ายไปสั่งอีกอย่างหนึ่งเหมือนตัวเรา เป็นต้น

เป็นธรรมเนียมว่าเดี๋ยวนี้พออ่านหนังสือเล่มไหนจบ ถ้าอินกับมันได้ที่ จะชอบเมลไปหานักเขียน (เสร่อได้ที่เลยกรู) นักเขียนสมัยนี่ก็น่ารัก ทำตัวใกล้ชิดประชาชน ตอบมาทันที ก็ได้ความรู้สึกประทับใจไปอีกสองขีด

อ่านหนังสือเล่มนี้แล้วรู้สึกว่าอยากไปฮ่องกงอีกซักรอบ เอาแบบที่ว่าวัดเวิด ห้างเหิ้ง นี่กูจะไม่ไปเหยียบเลย

(เอ วัดไม่ไปก็ได้ แต่ห้างขอวันสุดท้ายได้มั้ย ฮาาา) อยากไปเก็บตกพวกพิพิธภัณฑ์ให้มันหนำใจ อยากไปเล่นดูอาแปะ อาม่าล้งเล้งๆ ตามตลาดสด อยากไปดูเค้ารำไทเก๊กกันที่สวนสาธารณะยามเย็นอยากไปดูวิถีชีวิตและความหรูอู้ฟู้ของคนทำงานฝั่งฮ่องกง และที่สำคัญอยากท้าทายชีวิตด้วยการเอาตัวเองเข้าไปในร้านอาหารตามสั่งของเค้าดูบ้าง อยากรู้ว่าถ้าไปกินข้าวในร้านไม่มีรูปอาหารหรือภาษาอังกฤษให้นักท่องเที่ยวเลือกจิ้มนี่มันจะเป็นยังไงหว่า

แค่นี้ก็สนุกแล้วเนอะ

ป.ล. ระดับความน่าสนุกของหนังสือจะลดลงไปสามขีดถ้า

- ไม่เคยไปฮ่องกง (แต่มั่นใจว่าประชากรไทยเกิน 1 ล้านคนเคยไปฮ่องกง)

- ไม่เคยดู Chungking Express : ผู้หญิงผมทอง ฟัดหัวใจให้โลกตะลึง (ว้าย ผู้หญิงอะไร ฟัดท่าไหน โลกถึงตะลึง ตึงโป๊ะ)