Somewhere in time

นี่ฉันเกิดอาการอินดีเลย์รึยังไง ไม่เข้าใจตัวเอง

จริงๆ เพิ่งรู้ตัวเองไม่นานนี้เองว่า นอกจากหนังญี่ปุ่นอารมณ์ละเมียดแล้ว

เราเองก็หลงรักหนังฮ่องกงไปไม่ด้อยไปกว่ากัน

เพราะว่าเราเองก็โตมากับหนังจากเกาะเล็กๆ แห่งนี้

ณ บางจุดของเวลา....เราหลงใหลได้ปลื้มกับสิ่งหนึ่งจนแทบลืมหายใจ

แต่พอเวลานั้นผ่านไป เรากลับลืมมันไป เสมือนกับว่าสิ่งต่างๆ เหล่านั้นมันเป็นแค่ความฝันเท่านั้นเอง

ณ บางจุดของเวลา...ความทรงจำเหล่านั้นถาโถมเข้ามาจนเราเต็มตื้นและแทบหายใจหายคอไม่ทัน

ก็เท่านั้นเอง

ถ่ายที่ Hong Kong Museum of History