Postcard Story

ตอนที่ดูหนังยอดฮิตอย่าง "เพื่อนสนิท" เราเห็นไข่ย้อย หมั่นเขียนโปสการ์ดหาดากานดา ไม่ว่าเค้าจะอยู่ในสภาวะไหน ไม่ว่าจะขาหัก หรือกำลังจะมีความรักครั้งใหม่ แต่สุดท้ายความมาเฉลยว่าไอ้ที่นั่งเขียนๆ ตลอดทั้งเรื่องนั้น พ่อไข่ย้อยกลับไม่ได้ส่งดากานดาเลยซักกะใบ

(คิดว่าคงดูกันหมดแล้วเลยเล่นพูดตอนจบกันหน้าด้านๆ)

.......ในชีวิตนึงคุณส่งโปสการ์ดหาใครบ้าง??

วันก่อนมีพี่ที่รู้จักกัน ส่งโปสการ์ดมาให้ ด้วยเหตุผลว่า "เห็นแล้วนึกถึงเดีย" แถมบอกว่า "ถ้าจำไม่ผิด เป็นโปสการ์ดแผ่นแรกในชีวิตที่พี่ส่ง"

.....แล้วมีเหตุผลอะไรที่คุณต้องเขียนหาคนคนนั้น

บางครั้งมันไม่ได้มีเหตุผลอะไรมากไปกว่า คิดถึง นึกถึง รำลึกถึง

บางครั้งมันเป็นเหมือนการส่งผ่านความทรงจำ (ที่ต่อไปจากนั้นอีก 5 หรือ 10 ปีให้หลัง คุณจะอาจจะแยกแยะไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเหตุการณ์นั้นเคยเกิดขึ้นจริง หรือเป็นแค่ความฝันกันแน่)

ในชีวิตฉัน การส่งโปสการ์ด บางครั้งมันก็เกิดขึ้นตามช่วงจังหวะชีวิต

...ฉันเคยส่งโปสการ์ดหาใครบางคนเป็นบ้าเป็นหลัง และได้รับโปสการ์ดตอบกลับมาในจำนวนไม่แพ้กัน แต่มันก็กลายเป็นความทรงจำแบบที่เราแทบจะจำไม่ได้ (หรือไม่อยากจะจำ) ว่ามันเคยเกิดขึ้น

...ฉันส่งโปสการ์ดหาตัวเองและคนที่บ้านแทบทุกครั้งที่ได้ออกเดินทางไปเยือนสถานที่ใหม่ๆ

...ฉันส่งโปสการ์ดหาเพื่อนสุดที่รักอยู่บ่อยครั้ง ทั้งๆ ที่เราโทรหากัน แชทหากัน เมลหากัน และ Tweet หากันเหตุผลทั้งหมดนั้นคือ คิดถึง นึกถึง และรำลึกถึง

วันก่อนไปค้นเจอโปสการ์ดที่เขียนทิ้งไว้ แต่ไม่ได้ส่งถึงปลายทางซ่อนตัวอยู่หลายใบ อ่านแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่ามันก็เป็นเหมือนบันทึกความทรงจำแบบสั้นๆ ที่บอกเหตุการณ์ ณ ช่วงเวลานั้น หรือถ้าพูดให้ทันสมัยมันก็ทำหน้าที่คล้าย Twitter ที่เราบอกความรู้สึกแบบ Real-time แต่ต่างกันที่อย่างหลังเราส่งสารถึงวงกว้าง ใครอยากจะเลือกรับสารของเราก็ตามใจ แต่กับโปสการ์ดนั้นต่างกันตรงที่มันจับต้องได้ เป็นแผ่นใบ คนส่งตั้งใจหยอดตู้ไปรษณีย์ไปให้ผู้รับปลายทาง ที่เราเลือกเป็น "The chosen one"

อยากจะบอกทุกคนที่เป็น

The chosen one

ว่า

คุณโชคดีนะ

ที่วินาทีนั้นมีคนๆ นึงคิดถึง นึกถึง และรำลึกถึงคุณ :)